run forrest run

kaçmak, hep şimdiden, bazen geçmişteki anılardan, anılardaki birilerinden kaçmakla olmuyor. bazen de seni yolunun üzerindeki köşe başında bekleyen ne olduğunu bildiğin sondan da, geleceğinden de kaçmayı deniyorsun.

geçmişi değiştiremeyeceğini biliyorsun, şimdi için çabalıyorsun ve gelecekte seni bekleyen sondan da belki bir ihtimal kaçarak arkana bakmadan arkanda bırakmayı.

mesela bir cuma sabahı hiç hesapsız şehrin şehirlerarası otobüs terminaline gidip nereye gittiğine bakmadan gözüne kestirdiğin ilk otobüse binip birkaç gün sonra geri döndüğünde seni bekleyen geleceği arkanda bırakmış olmayı umarak.

biraz da kendinden kaçıyorsun çünkü kendinden kaçmak, her şeyden kaçmanın uç noktasıdır. korkularınla, hayal kırıklıklarınla, boy aynasında gerçeklerinle yüzleşmekten kaçmaktır.

ama kaçamıyorsun.

çünkü nereye gidersen git kafanın içindeki sınırları aşamıyorsun. ayaklarının uzanabildiği her toprak parçası, yerdeki, gökteki mavilik, kafanı çevreleyen sınırlardan daha geniş, daha uzak değil. hiçbir yere gidememiş olarak geri dönüyor, yoluna yürüyerek devam ediyor ve kaçmayı denediğin geleceği bekliyorsun; bir başka cuma sabahı beklenmedik planlanmadık bir diyalogu, bir çarpışma anını;

crash.

winners are simply willing to do what losers won't

yazının başlığı how to be a loser’da olabilirdi, winners rule’da. bu, ne tarafta durduğuna bağlı. aynı zamanda ne tarafta durmak istemediğine.

-durdurabilecek misin
+hayır
-ne yapıyoruz? ne yapacağımızı söyle
+sana vurmasına izin ver

‘bazen yapabileceğin hiç bir şey yoktur’ diye devam ediyor million dollar baby’nin anlatıcısı. narrator haklı; bazen rezil hayatının sana vurmasına izin vermenden başka seçeneğin yok. böyle olmayabilirdi, kuralları biliyordun, how to be a winner başlıklı klavuzların peşine takılabilirdin vs. vs. vs.



ama o şekilde kazanmak istemiyordun; “sana vurmasına izin ver”

galiba şimdiye kadar hep yaptığın buydu. başkalarının kurallarıyla bir winner olmaktansa kendi kurallarınla loser olmak.

“yara çok derin, kemiğe dayanmış olabilir. bir damarın parçalanmış olabilir ya da kan yeterince pıhtılaşmamış olabilir. etin değişik katmanlarında her tür kombinasyona rastlanır. franky de bunların her birinin nasıl çalıştığını bilirdi”

bu işleri franky kadar iyi bilmiyorsun ama hala hayattasın ve meydan okuyorsun;

“fuck you”

plaza insanı rapsodisi

written by anselmo
music morrissey
cast ben sen figüranlar kahvesinden beyaz yakalı gömlek tayyör giydirilmiş birkaç figüran

atıyorum mesela ben kulağımda bir gigabytelık mp3 çalardan akan müzik asansör bekliyorum suratım bir karış nasıl olmasın ki haftanın başı olduğu yetmiyormuş gibi yarı güneşli yarı bulutlu havada güneş gözlüğüyle kendisini sollayan ve sollamayı deneyen her sürücünün arkasından küfür savuran ve açık pencereden esen rüzgar eşliğinde gömleğinin açık düğmelerinden fışkıran kıllarla dans eden gümüş kaplama ayyıldızlı kolye takmış takıştırmış bir minibüs şoförüyle güne başlamışım ve dahi galatasaray'ın eli kupaya uzandı uzanacak bekliyorum suratım bir karış nasıl olmasın ki

neyse asansör geliyor ıslığı andıran bir sesle kapısını açıyor bir kaç yabancıyla biniyoruz her birimiz birer düğmeye basıyoruz kapı kapandı kapanacak çıkacağız son anda yetişiyorsun at kuyruğu saçların yüzünün üçte birini kaplayan güneş gözlüklerinle

günaydın dediğini dudaklarının çizdiği rotadan anlayıp dudaklarımdan çıkanı duymaz bir şekilde karşılık veriyorum

-günaydın
-ne dinliyorsun

neyse ki henüz kısa cümleler kuruyorsun dudak okuma uzmanlığı gerektirmeyen

-you have killed me let me kiss you the more you ignore me the closer i get çalacak sırayla senin için sakıncası yoksa

/tabi ki hala ağzından çıkanı kulağı duymuyor plaza insanımızın yoksa bu -sözüm ona- şakanın altındaki gerçeğin yüzeye bu denli yaklaşıp görünür olmasına cesaret edebilir miydi işte bundan ne kendisi ne de asansördeki beyaz yakalı diğer plaza insanları emin değildi senaryonun bundan sonrasında neler olup bittiğini kimse bilmiyor henüz bir yürek burkan hikayemizin daha ortasında kalakalıyoruz noktasız virgülsüz/